Ik ben Rosa en ik ben nog maar net 6 maanden jong. Mijn moeder heb ik al maanden niet meer gezien. Terwijl mijn broertjes, zusjes en ik in een ander hok zijn geplaatst, zorgt mijn moeder al weer voor haar volgende kinderen. Het is een eindeloze cirkel vol verdriet.
Ik heb het gevoel dat ik al 10 verschrikkelijke levens doorgelopen heb. Met alle ellende die ik heb ondergaan en heb gezien. Dit wens je jouw ergste vijand nog niet toe. In deze 6 maanden heb ik ook al veel van mijn familieleden zien verdwijnen en nooit meer terug zien komen. Wie weet waar ze heen gaan?
Vandaag voelt als een vreemde dag. Er heerst weer onrust in de stal. Er komen mensen binnen. Plotseling, zonder waarschuwing, moeten we eruit. Ik ben zo bang. Ik heb nog nooit iets anders gezien dan dit hok. We worden door de gangen heen gejaagd. Het gaat de mensen allemaal te traag. Ze reageren woedend op ons. “Achterlijk varken, loop door! Denk je dat ik niks anders te doen heb dan dit!”
Met geweld
We worden met geweld een vrachtwagen opgejaagd. Wie twijfelt wordt geslagen met stokken of geschopt. Mijn broertje heeft een gebroken poot. Hij kan amper staan, maar ze slaan hem net zo lang tot hij strompelend naar boven gaat.
Mijn zusje heeft een diepe wond op haar buik. Ze is zo zwak en kan niet lopen, maar ze trekken haar hardhandig bij haar oren tot ze mee gaat. Waarom zijn mensen altijd zo wreed tegen ons?
